« mei 2006 | Hoofdmenu | juli 2006 »
Woede. Dat is wat ik voel als ik zie en hoor hoe de VRT bericht over de moord in Antwerpen. Dat is wat ik voel als ik zie en hoor hoe de VRT de moord een "busincident" noemt. Dat is wat ik voel als ik zie en hoor hoe de VRT het opneemt voor de moordenaars. Dat is wat ik voel als ik zie en hoor hoe het parket de feiten probeert te minimaliseren door ze niet langer als doodslag te kwalificeren.
Woede. En ik ben niet de enige. Lees het laatste artikel op de weblog van Luc Van Balberghe.
Friedrich von Hayek zei het al: "The way to hell is paved with good intentions." De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. Het sprookje van de multikul waarin vele linksen nog steeds geloven zat vol goede bedoelingen. Alleen zouden linkse denkers, journalisten en politici eens moeten beginnen beseffen dat een beleid niet afgerekend wordt op de goedheid van de bedoelingen, maar op resultaten.
Het resultaat van de multikul is onder andere dat zes Marokkaanse jongeren zaterdag een man hebben doodgeschopt omdat hij hen aanmaande tot kalmte. En deze moord is slechts één van de vele duizenden feiten die dagelijks tonen wat voor een gedrocht die multiculturele samenleving eigenlijk is. Het hoeft ook niet te verwonderen.
Jongeren die opgroeien met waarden en normen die zeggen dat Christenen en vrijzinnigen ongelovige honden zijn die mogen afgeslacht worden, schrikken er inderdaad niet voor terug om onschuldige Vlamingen op een lafhartige manier af te maken. Gevreesd mag worden dat door de schuld van een bende van linkse en zichzelf progressief noemende pseudo-intellectuelen onze steden vol zitten met dergelijk gespuis.
Ter voorbereiding van mijn plechtige communie heb ik ooit de tien geboden van buiten moeten leren. Het zou misschien niet slecht zijn de kennis ervan opnieuw op te leggen aan alle jongeren, van welke komaf ook.
Dat mevrouw Tack het niet begrepen heeft op de Vlaamse identiteit mocht blijken uit haar afkeurend gemompel toen ze gisteren voorbij de stand van de Vlaamse Volksbeweging liep op de avondmarkt in Wolvertem. Ze kon haar misprijzen voor de Vlaamse leeuwevlaggen niet verbergen.
Bij het kartel VLD-SP.a-Spirit noemen ze zoiets een "keuze voor integratie". Mijn antwoord daarop is klaar en duidelijk: "Franskiljons buiten !"
Wie dacht dat hij, na de aankondiging van het kartel van VLD met SP.a-Spirit, het strafste nu wel gezien had, heeft het mis. Deze week raakte bekend dat Yolande Tack, tussen 1994 en 2000 nog zetelend voor UNION, ook kandidaat is op de kartellijst VLD-SP.a-Spirit.
Roel Anciaux (ex-Volksunie), die zelf kandidaat is op de kartellijst, heeft geen probleem met Tack. “Iedereen die kiest voor integratie is welkom op onze lijst,” stelt hij. Dat mevrouw Tack een notoir voorstander is van de uitbreiding van het Brussels Gewest en een vurig verdedigster van de verdere verfransing en vervreemding van onze streek vindt hij dus een “keuze voor integratie”. Ook heel de show van Roger Heyvaert rond het dossier van de splitsing van BHV was blijkbaar een pure komedie. Het Vlaams karakter van Meise interesseert deze politici geen zier. Als ze maar aan de vleespotten kunnen zitten.
Dat het onmogelijk is om met liberalen, socialisten, Vlamingen en franskiljons een coherent, rechtlijnig en Vlaamsgezind programma op te stellen is voor deze politici van geen tel. Dat het onmogelijk is om met dit allegaartje een goed beleid te voeren interesseert hen niet. Het enige wat voor hen telt zijn de postjes. ‘Plat opportunisme’ noemen wij zoiets.
Het verschil bedraagt nog 0,1 procent. Zie dit bericht.
In Meise trekken VLD en SP.a-Spirit in kartel naar de verkiezingen. Soms stel ik mij de vraag wat echte rechtgeaarde liberalen daarvan vinden.
Wat in België niet kan, kan in Spanje wel. De deelstaat Catalonië organiseerde er vandaag een referendum over een nieuw autonomiestatuut, dat met 75 procent van de uitgebrachte stemmen werd goedgekeurd.
Dat nieuwe statuut maakt Catalonië gevoelig autonomer ten opzichte van Madrid op een hele reeks domeinen en het maakt van Catalonië een van de meest autonome regio's in Europa. Zo zal Catalonië niet 30, maar 50 procent van de in Catalonië geïnde belastingen kunnen houden. Ter vergelijking: Vlaanderen kan slechts beschikken over 20 procent van de in Vlaanderen geïnde belastingen en moet de rest afstaan aan de door de PS gecontroleerde federale overheid
Justitie wordt een quasi volledige Catalaanse bevoegdheid. Hetzelfde geldt voor werkgelegenheid, infrastructuur, immigratie en luchthavencontrole. Volledige Catalaanse onafhankelijkheid zou natuurlijk nog beter zijn, maar dit nieuw autonomiestatuut is een serieuze stap in de goede richting. De Vlaamse beweging kan enkel met jaloezie aankijken naar wat Catalonië als minderheid in Spanje heeft kunnen afdwingen.
Ongetwijfeld zal Baskenland inspiratie putten uit dit Catalaanse referendum voor meer autonomie. De kans is echter groot dat een referendum in Baskenland niet over meer autonomie zal gaan, maar zoals in Montenegro over totale onafhankelijkheid.
Wanneer wordt er in Vlaanderen nog eens een referendum gehouden ? Of heeft Verhofstadt niet graag dat we die vraag te veel stellen ?
Mijn goede vriend en strijdmakker Frederik Pas, beter bekend als de cartoonist Fré, heeft sinds kort ook een eigen weblog. Hij heeft gezegd dat hij de intentie heeft om er iedere dag een nieuwe cartoon te publiceren.
Boombals zijn aan een absolute opmars bezig in Vlaanderen. Het zijn fuiven met live muziek voor mensen die graag dansen en zich graag amuseren. In tegenstelling tot gewone fuiven wordt op een boombal enkel folkmuziek gespeeld. Individueel dansen is uit den boze. Men danst er met vastgelegde en traditionele passen. De manier waarop en met wie hangt af van de goede smaak en inspiratie van de deelnemers.
De naam ‘boombal’ komt van de Boomstraat in Gent, waar Wim Claeys, de accordeonist van de Vlaamse folkgroep Ambrozijn, vier jaar geleden zijn eerste bal met volkse live muziek organiseerde. Boombals versterken het groepsverband en zijn sterk traditioneel, volks en Vlaams gekleurd. VBJ is verheugd over de opmars van deze populaire volksdansavonden.
Links:
Een 14-jarige jongen, die voor 66 procent motorisch gehandicapt is, wordt op straat in Antwerpen afgeranseld en tot bloedens geschopt door zeven schoolgenoten. Een van de vechtersbazen filmt de knokpartij met zijn gsm, waarna hij het filmpje op internet plaatst. Deze trend, die getuigt van de morele crisis waarin we zitten, wordt ‘happy slapping’ genoemd en werd zo’n twee jaar geleden voor het eerst in het Verenigd Koninkrijk gesignaleerd.
De term ‘happy slapping’ is misleidend omdat hij verwijst naar de uitdrukking ‘happy snapping’, foto’s maken voor de pret. Wat het fenomeen ‘happy slapping’ met pret te maken heeft, is ons een raadsel. Het vertoont gelijkenissen met de populaire MTV-televisieprogramma’s Jackass en Dirty Sanchez. Daarin worden personen op alle mogelijke manieren pijn gedaan, zogezegd voor het plezier.
Happy slapping komt overal in West-Europa voor. In Wallonië kwam er laatst een zwaar geval aan het licht. In Herve, tussen Luik en Verviers, werd de 32-jarige Christophe D. wekenlang mishandeld door een achttienjarige en enkele van zijn minderjarige vrienden. Christophe woonde alleen en was verslaafd aan drank en medicijnen. Het OCMW gaf hem steun, deed af en toe wat inkopen voor hem en bezorgde hem iedere dag een warme maaltijd. Het groepje jongeren, de ‘happy slappers’, pikte zijn geld, ze aten alles op wat ze vonden en ze mishandelden de zwakbegaafde Christophe D. wekenlang. Ze zetten hem in bad, overgoten hem met kokend water en sloegen hem geregeld bont en blauw. Het slachtoffer durfde uit schrik geen alarm slaan. Bij de arrestatie van de daders vond de politie een gsm met beelden en geluid van de brutale folteringen. Volgens de speurders ging het gehuil van de arme man door merg en been.
Rond oudejaar vielen in Frankrijk een groepje allochtonen een vrouw lastig. Ze sloegen en verkrachtten haar. Een van de bendeleden filmde alles met zijn gsm. De beelden werden op een Franse shocklog geplaatst, waar een van de daders werd herkend.
Helemaal schrijnend was een geval in het Verenigd Koninkrijk. Becky Smith, een 16-jarig meisje uit Manchester, werd zonder reden door een bende van een tiental jongeren knock-out geslagen. Terwijl ze in het ziekenhuis herstelde van een tijdelijke verlamming van haar been en talloze kneuzingen, werden op school aan haar broertje van dertien gsm-beelden van de aframmeling getoond.
Twee fenomenen zijn verantwoordelijk voor een samenleving waarin dingen als ‘happy slapping’ mogelijk zijn.
